W ramach tego badania, które jest prowadzone w celu informowania polityków, nie dostarcza rekomendacji, decyzje polityczne odzwierciedlają nie tylko wyniki badań, ale także specyficzne wartości, porozumienia instytucjonalne i obawy narodu.

W niektórych krajach problem poprawił się, ale w innych znacznie pogorszył się.

W krajach bogatych w ogólnie się poprawiło, a w niektórych krajach rozwijających się i w okresie tranzycji się pogorszyło. Na przykład liczba użytkowników marihuany spadła nieco, ale liczba osób poszukujących leczenia z konopią szkodliwą nagle wzrosła.

W latach 1998-2007 polityki zmieniły się w wielu sensach. Wzrost wysiłków na rzecz pomocy użytkownikom narkotyków. Wraz z zaostrzeniem polityki przeciwko handlarzom i sprzedawcom, w tym samym czasie, gdy wprowadzono również inne środki w zakresie ochrony narkotyków.

Fakt, że polityki zmieniły się tak bardzo, czyni bardzo trudne utrzymywanie precyzyjnej idei o tym, jak wiele się postąpiło, ale byłoby słuszne powiedzieć, że pozytywny postęp był jedynie marginalny. Kontrola produkcji miała moderatywny lokalny sukces (jak w Mjanmary i Peru), ale nie mogła wpływać na dostępność narkotyków na całym świecie. Kontrole ruchu nie były bardziej skuteczne. Wiele krajach stosowanie przepisów dotyczących lokalnych rynków nie było skuteczniejsze.

Zmniejszenie szkód w coraz większej liczbie krajów pomogło, ale skupiło się tylko na małej części ogólnego problemu narkotyków.

Wykonanie przepisów antydrogów spowodowało istotne szkody, które były niejednorodne między krajami. Mimo, że było to dobrze zamierzone, ściśle stosowana represja miała przewidywalne negatywne skutki. Niektóre z tych skutków dotarły do krajów sąsiednich, które stosowały represię.