Wprowadzenie
W dniach 16-17 kwietnia 2003 r. ministerski segment Rady Gospodarczej i Społecznej ONZ spotka się w Wiedniu.

2003 roku ustanowiono jako termin celny dla nowych lub zwiększonych strategii i programów redukcji popytu na leki, ustanowionych w ścisłej współpracy z publicznym zdrowiem, społecznym i organami ścigania. Jest to również termin termin krajowych przepisów i programów, które dają skutek Planie Działania przeciwko Nielegalnej Produkcji, Przemysłowi i Zaniedbania Stimulants Amphetaminetype i ich prekursorów, przyjęto w 1998 roku przez Zgromadzenie Ogólne.

Drugie docelowe daty to 2008. Na tę datę Państwa zamierzają wyeliminować, lub przynajmniej znacznie zmniejszyć nielegalną produkcję, sprzedaż i handel substancjami wymienionymi w Konwencjach.

W ramach tego unijnego parlamentu postanowiono wyrażać opinię na temat niektórych aspektów debatowanych w Wiedniu.

Trzy konwencje ONZ
Na poziomie międzynarodowym polityki narkotyków są określone przez trzy konwencje ONZ: Jedyną konwencję narkotyków z 1961 r., Konwencję o substancjach psychotropnych z 1971 r. i Konwencję Wiedeńską przeciwko nielegalnemu handlowi narkotykami z 1988 r.

Jednolite Konwencja o narkotykach z 1961 r. stwierdza, że "posiadanie, stosowanie, handel, dystrybucja, import, eksport, wytwarzanie i produkcja narkotyków jest ograniczona wyłącznie do celów medycznych i naukowych".

Aby osiągnąć ten rezultat, Strony niniejszej Konwencji ustanowiły zasady przewodnie, których realizacja jest powierzona międzynarodowym organom kontroli.

W istocie tekst przewiduje dwie uzupełniające się formy interwencji i kontroli: pierwsza, która ma charakter zapobiegawczy dotyczy rynku legalnego, naukowego i medycznego; druga, która ma charakter represyjny, dotyczy nielegalnego handlu, nadużywania narkotyków i uzależnienia od narkotyków.

Kontrola rynku jest oparta na zestawie krajowych i międzynarodowych środków zapobiegawczych, które mają zastosowanie do substancji klasyfikowanych jako narkotyków (art. 2 i 3).

Zgodnie z 1961 r. Jedyną konwencją, należy rozpocząć kontrolę nad przemysłem narkotyków. Niewłaściwa produkcja poppy, liści koky i konopi jest głównym źródłem handlu narkotykami. Niewłaściwa interwencja na źródle, prawo międzynarodowe ma nadzieję zniechęcić ją poprzez represywne środki mające na celu odwładzenie handlarzy narkotykami.
Konwencja z 1971 r., która bardzo przypomina Konwencję Jednostką, ustanawia kontrolę międzynarodową, która jest wyraźnie mniej rygorystyczna dla tzw. substancji "psychotropicznych", które są zwykle produkowane przez przemysł farmaceutyczny.
Konwencje z 1961 i 1971 mają na celu ograniczenie stosowania narkotyków i narkotyków psychotropicznych do celów medycznych i/lub naukowych. Wymagają stron do tworzenia przestępstw karnych, które kontrolują stosowanie niektórych narkotyków, kontrolując ich produkcję, uprawy, przywóz, zakup lub posiadanie. Konwencja z 1988 idzie dalej.

W lokalnych, regionalnych, krajowych i europejskich dyskusjach na temat skuteczności i skutków obecnych polityk w dziedzinie narkotyków konwencje ONZ są często określane jako powody, dla których zmiany nie są możliwe.

Na następnej konferencji należy omówić dwa ważne kwestie: inicjatywę dotyczącą oceny skuteczności trzech konwencji ONZ i metod wyboranych w celu walki z problemami nadużywania narkotyków; pożądane zmiany Jedynnej Konwencji o Narkotykach z 1961 r., aby zracjonalizować klasyfikację substancji wymienionych.

EWAUZAcja
Wśród wszystkich państw członkowskich, które nie są w stanie zapobiec narkotykom, istnieje prawdopodobnie ogólnoświatowy konsensus na temat pilnej potrzeby zmniejszenia szkody spowodowanej przez narkotyki. Jednakże jest wiele debaty, czy wyborzone metody, będące głównie środkami zmniejszającymi nielegalną podaż i popyt na narkotyki, są skuteczne. Mogłoby zostać zaproponowane zorganizowanie konferencji ONZ w 2004 roku w celu oceny wpływu konwencji ONZ na narkotyki i, w stosownych przypadkach, czerpania na przyszłość lekcji.

Takie oceny powinny zapewnić dokładne zrozumienie skuteczności konwencji ONZ w szczególności w odniesieniu do:

  zmniejszenie zarówno rozprzestrzeniania się, jak i popytu na nielegalne narkotyki
  ich społeczne i zdrowotne konsekwencje, zwłaszcza w zakresie strategii redukcji szkodów,
  przestępczość związana z narkotykami, zarówno przestępczość drobna, jak i sieci przestępcze zorganizowane, z ich konsekwencjami na całe społeczeństwo, w tym proces decyzyjny, gospodarka i finanse.

Zmiany w konwencjach
konsekwencje dla całego społeczeństwa, w tym proces decyzyjny, gospodarka i finanse.

Równoległe istnienie jednolitej konwencji i konwencji z 1971 r. doprowadziło do pewnych nielogicznych skutków, takich jak fakt, że roślina (cannabis) zawierająca co najmniej 3% pierwotnego elementu jest traktowana bardziej surowo niż czysta substancja w 100% (tetrahydrokannabinol lub THC).

W przypadku gdy niektóre substancje z jednolitej konwencji zostały zaklasyfikowane, a w przypadku gdy zostałyby zaklasyfikowane w konwencji wiedeńskiej, to przepisy dotyczące stosowania nie zmieniają przepisów dotyczących uprawy (art. 26 i 28 jednolitej konwencji).

Artykuł 47 jednolitej konwencji przewiduje możliwość, że Umawiające się Strony wnioskują, aby Konwencja została zmieniona za pośrednictwem procedury poprawy.

Technika reklasyfikacji w art. 3.
Technika reklasacji w art. 3 jednolitej konwencji jest interesująca, ponieważ pozwala zmienić zarówno listę substancji klasyfikowanych, jak i ich system. narkotyków w harmonogramach jednolitej konwencji.

Przypomnijmy, że Konwencja określa ponad stu substancji klasyfikowanych na cztery listy, zorganizowane w następujący sposób:

  W załączniku I: to obejmuje opiaty, zarówno naturalne (opium) i półsyntetyczne (morfina, heroina), pochodne kokainy i konopi (hashish), jak i liczne substancje syntetyczne (petydyna, metadon,...),
  W załączniku II: W tym wchodzą naturalne opiaty (codeina) i substancje syntetyczne (propiram, dextropropoxyfen).
  W załączniku III: W przypadku niektórych powderów i płynów o niskiej dawce opium jest tak samo.
  W załączniku IV: W tym są opiaty, zarówno półsyntetyczne (heroina, desomorfina) jak i syntetyczne (Ketobemidona, etorfina), a także marihuana i żywica konopi.

W tych listach wykazano, że głównym kryterium klasyfikacji substancji jest jej stosowanie w leczeniu. Z uwagi na zasadę, zgodnie z którą jedynym dopuszczalnym zastosowaniem są tylko zastosowania w celach medycznych lub naukowych (art. 4), rośliny lub substancje pozbawione tego zastosowania są automatycznie uważane za szczególnie niebezpieczne. Tak jest w przypadku marihuany i żywicy konopi, które są klasyfikowane z heroiną w grupie IV z jedynym powodem, że nie mają wartości terapeutycznej.

W historii to jest wynikiem odmowy (prawie jednym głosem, podczas przygotowawczych dyskusji o Jedynnej Konwencji) klasyfikacji barbiturów z substancjami kontrolowanymi międzynarodowo.

W rzeczywistości odmowa ta jest częściowo przyczyną konwencji o substancjach psychotropnych przyjętej w Wiedniu w 1971 r. Konwencja ta została zażądaona przez kraje rozwijające się, które nie rozumieją różnicy między naturalnymi substancjami psychotropnymi (opium, koka, konopie) i syntetycznymi substancjami psychotropnymi z przemysłu farmaceutycznego (amphetaminy, barbituraty, halucynożony...).

Substancje psychotropne są dziś klasyfikowane przez Konwencję Wiedeńską (art. 1) do czterech harmonogramów:

  W załączniku I: to obejmuje niebezpieczne narkotyki stwarzające poważne ryzyko dla zdrowia publicznego, a których wartość terapeutyczna jest wątpliwa lub nula.
  W załączniku II: W tym składnika należące do grupy amfetaminów, które mają ograniczoną wartość terapeutyczną, oraz niektóre środki przeciwbólowe, takie jak feniclidyna, które nie mają żadnej wartości terapeutycznej dla człowieka.
  W załączniku III: Wśród produktów, które są stosowane w leczeniu, są produkty barbiturów o szybkim lub średnim działaniu, które są poważnie nadużywane, chociaż są terapeutycznie przydatne.
  W załączniku IV: Wśród nich są również środki przeciwbólowe, które powodują znaczną zależność od innych leków, lecz są głównie stosowane w terapii.

Ta klasyfikacja powtarza kryteria wartości terapeutycznej, ale w rzeczywistości jest mniej lub bardziej oparta na tym, czy substancja należy do jednej z czterech grup farmakologicznych: halucinogeny (Schedule I), amfetaminy (Schedule II), barbituraty (Schedule III), środki uspokajające (Schedule IV).

Warto zauważyć, że porównanie klasyfikacji narkotyków i substancji psychotropicznych nie w najmniejszym stopniu zbiega się z zagrożeniem zdrowotnym i społecznym stwarzanym przez te produkty. Substancje, które powodują tylko niewielką uzależnienie, są klasyfikowane wśród narkotyków, podczas gdy substancje wysoce uzależniające są klasyfikowane wśród substancji psychotropicznych. Dlatego też jest zaskoczeniem dowiedzieć się, że w prawie międzynarodowym, LSD, mescalina, psilocyna i inne syntetyczne halucinogenki DMT, STP... nie są narkotykami, ale substancjami psychotropnymi.

Dlatego warto spróbować reorganizować te listy za pomocą procedury reklasacji dla określonej liczby substancji narkotyków, która umożliwia transfer z jednego harmonogramu do drugiego, reclasifikację jako substancji psychotropnej lub po prostu usunięcie ich z listy substancji kontrolowanych na szczeblu międzynarodowym.

W przypadku, gdy wprowadzono zmiany do harmonogramów konwencji z 1961 r., przepisy dotyczące zmiany w harmonogramach są określone w art. 3 określającym warunki zmiany zakresu kontroli międzynarodowej.

Oprócz powyższych technik (reclassification and amendment), Konwencje same zawierają również przepisy dotyczące zastrzeżeń (które są możliwe tylko w momencie podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia) i denunce, które mogą być wykorzystywane w dowolnym momencie.