W Memoriam Giancarlo Arnao (1927-2000) who wrote Proibito capire. Proibizionismo e politica di controllo sociale Torino 1990.

Bez względu na pochodzenie traktatów ONZ o narkotykach i bez względu na oficjalną retorykę o ich funkcjach, najlepszym sposobem na ich spojrzenie jest obecnie jako teksty religijne. Zyskały one patynę intrynsycznej i niepodważonej wartości i przyciągnęły kliku prawdziwych wierzących i prosylatów, aby je promować.

W historii kultury zachodniej znaliśmy wiele kościołów. Najbardziej znane są Kościół katolicki rzymski z centralnym urzędem wiary w Rzymie, ale także Kościół komunistyczny, który ostatecznie jest rządzony przez Centralny Komitet, który kiedyś był w Moskwie. Wszystkie te kościoły znają i czczą centralne teksty, które nie służą do promowania zrozumienia naukowego i rozwoju społecznego, ale raczej do promowania własnej dogmy, wiary i panowania swoich instytucji. Kiedy z powodów, które już nie liczą, USA zostały zainspirowane do pisania pierwszych wersji pierwszych globalnych traktatów o narkotykach nieco ponad stulecie temu, nikt nie mógł przewidzieć wyników.

Ale czy ktoś przewidział konsekwencje założenia centralnych tekstów i później centralnych siedzib chrześcijaństwa, czy, w rzeczywistości, komunizmu?

Z perspektywy społeologicznej, równość między traktatami narkotyków i wiarą ONZ może nie być natychmiast samowyraźna. Jak napisałem gdzie indziej (Cohen, 2000) w połowie XVIII wieku narodziło się indywidualność, z jej następnymi walkami przeciwko uzależnieniu, kolonialności i niewolnictwu, i powinna być postrzegana jako kołyska naszych nowoczesnych mitologii o narkotykach i uzależnieniu. Koncepcja narkotyków i koncepcja uzależnienia były szczerymi wyrażeniami tej nowej ideologii, religii tak więc mówiącej, o `free individual. W kołysce indywidualności narodziły się nowe ruchy i kultury, próbujące stworzyć `independence i `emanation zarówno narodów i osób.

Socjalistic ideologie, too, można zrozumieć jako wyrazy tej nowej wizji indywidualności i wolności, z których najbardziej znany i najlepiej badany był marksizm.

W Kościele katolickim, zgromadzenia Świętego Kolegium Kardynałów lub ich działach administracyjnych, decydowałyby o sprawach świętych, heretyków i świeckich strategii Papieżskiego Urzędu.

W Kościele Zakazów mamy kilka z tych zgromadzeń, gdzie kardynałowie zakazów porównują święte teksty z politykami na całym świecie i decydują, czy te polityki są święte czy nie. Nie ma sensu próbować pokazać zgromadze, gdzie nas sprowadziła antydrogska wersja emancipacji, tak jak nie ma sensu iść do Rzymu i powiedzieć zgromadze kardynałów, że istnieje więcej sposobów na prowadzenie cnoty i etyki niż poprzez Chrystusa lub ścisłego przestrzegania Biblii.

W Wiedniu, w Rzymie, w Nowym Jorku, sceny są identyczne. Kardynałowie, którzy tam się spotkają, zostali wybrani nie by wyrazić problemów związanych z świętymi tekstami, ale aby stworzyć wiarę, jednomyślność i prawdopodobnie chwałę. Biurokracje, które organizują te spotkania, są mistrzami tekstu i mistrzami zasad, które prowadzą wiarę.

Biurokracji nie są zatrudniani ze względu na wiedzę na temat socjologii, farmakologii, używania narkotyków lub problemów, jakie narkotykowe zakaz tworzy dla setek milionów ludzi z Malagi do Memphis do Moskwy. Biurokracji przeciw narkotykom są zatrudniani ze względu na ich zgodność religijną i użyteczność do Kościoła; a oczywiście ich miejsca pracy są często daleko od światów użytkowników narkotyków lub skutków polityki narkotyków.

Co z reformą polityki narkotyków? Reformy nie odbywają się w czasie Kongregacji, a reformatorzy polityki narkotyków nie powinni się tym zaangażować.

Ponieważ Kongregacja Kardynałów Prohibicjonistów nie ma armii (w przeciwieństwie do starych papieży lub byłego sekretarza generalnego Partii Komunistycznej ZSRR), jej rzeczywiste moce będą sprawdzane z czasem. Sam Kościół Prohibicyjny ma tylko moce wiary, wierzenia, zastraszania i szacunku. Jak długo Kościół może utrzymać te moce i przedłużyć swoją orthodoxję bez patrzenia lub słuchania na małe reformaty, które się odbywają wszędzie?

Reforma polityki narkotyków jest lokalna, a niewielka władza polityczna, jaką mają reformatorzy, nie powinna być marnowana na Kościół i jego zbory.

Reforma polityki narkotyków jest nieodłącznie związana z lokalnymi kulturami i polityką. Żadne dwa systemy redukcji szkód nie mogą być identyczne. Dlatego reforma polityki narkotyków najpierw się rozwija i następnie dywersyfikuje na poziomie lokalnym.

Nasze jedyne szanse są lokalne, ponieważ na arenach lokalnych możemy być specjalistami. Na poziomie kongregacji nikt nie chce zmiany. I tam jesteśmy antyspecjaliści. Zmiana i reformacja są wrogami kardynałów wszystkich dobrze ustanowionych kościołów, w tym Kościoła Zakazu. Kardynały obawiają się zmiany i zakazują dyskusji na ten temat. Nawet gdy głosy reformacji mówią wewnątrz świętych pomieszczeń, gdzie kardynałowie się zbierają, a nawet gdy kardynałowie są zmuszeni do słuchania, słowa reformatorów wychodzą w językach, których kardynałowie nie rozumieją i których nie będą tłumaczyć. Dla kardynałów, po prostu zrozumienie reformatorów słów może być postrzegane jako poddawanie się siłom niewiary, niewierności i herezji.

I podobnie jak praca Kongregacji Katolickiego Indeksu, wyznaczanie i poważne diagnozowanie heretycznych głosów lub krajów jest żywotem Kongregacji Wiary Zakaźnej. (Książki Andrew Weil, Norman Zinberg i Lester Grinspoon zostały wymienione na witrynach narkotyków jako `dangerous w USA, podczas gdy `concerned obywatele są zachęcani do żądania ich usunięcia z lokalnych bibliotek.) Im bardziej szczegółowo, w którym heresy są wypełniane, tym bardziej ustalone jest bezpieczeństwo Wiary.

W skrócie, prawdziwe wyzwanie dla legalności Traktatów o Narkotykach nie będzie polegało na wprowadzaniu inicjatyw zmian na poziom Kongregacji.

Kiedy kraje europejskie wprowadzają zmiany, które są sprzeczne z świętymi tekstami, do tej pory nie doszły do wniosku, że nic się nie stało! Kraje odkrywają, że Kościół nie może powstrzymać ich od reformy własnych praw lub przynajmniej swoich polityk, i odkrywają (czasami do ich zaskoczenia) że Kościół nawet nie próbuje ich powstrzymać.

Jednak kraje czasami odkrywają - jak może być w najbliższej przyszłości z Kanadą - że ich własne lokalne dyskusje w sprawie narkotyków Reformation stały się głęboko zagrożone dla Kościoła Zakazowego i jego kardynałów. W takich przypadkach autonomia narodu może być kwestionowana, nie przez samą Kościół Zakazowy, ale przez rządy krajowe, dla których wsparcie Kościoła Zakazowego jest ważniejsze niż ich własna Konstytucja. To przesuwa Reformację daleko poza lokalną politykę narkotyków.

Międzynarodowe traktaty o zakazie narkotyków są jednym z najświętszych tekstów Kościoła Zakaz Narkotyków. Na zebraniach Kościoła, gdziekolwiek się odbywają, znajdziesz ludzi klęczących w śmiesznych postawach przed nimi, ponieważ dla nich teksty zawierają święte słowa Boskiego. Reforma na traktaty lub odmowa klękania przed teksty są bardzo niebezpieczne działania teraz dla krajów, ponieważ rosnąca hegemonia USA ma konsekwencje, które popychają na ekstremizm i ortodoksyję. Im bardziej USA Caesars wykorzystują ich hegemonię, tym bardziej Konwencje ONZ o narkotykach symbolizują ich chęć do zdefiniowania i kontroli nad ludźmiem, podobnie jak ich gulag państwo, armii i armada lotniczych statków lotniczych są jego materialnym wyrazem.

Uznania

  Dziękuję Harry'emu Levine'owi, Craig'owi Reinarman'owi, Peter'owi Webster'owi i Dave'owi Sobell'owi za pomoc.
  Arnao, G. (1990). Proibito capire. Proibizionismo e politica di controllo sociale. Edizioni Gruppo Abele, Torino.
  Bewley-Taylor, D. Challenging the UN Drug Control Conventions: Problems and Possibilities. International Journal of Drug Policy 14, 171-179.
  Cohen, P., 2000. Czy lekarz uzależnienia jest woodoo priestem western man?
  Fazey, C., 2003. Komisja Narkotic Drugs and the United Nations International Drug Control Programme: politics, policies and prospect for change. International Journal of Drug Policy 14, str. 155-169.
  Sobell, D., 1999. Galileos daughter, London, Penguin Books.